Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006

 

Thursday, August 31, 2006

Moon Story


Ο δορυφόρος της Γής που σήμερα ονομάζεται Σελήνη, δεν είχε πάντα αυτό το όνομα. Κάποτε ονομαζόταν ο Καρπός της Ζωής! Ούτε πάντα είχε αυτη τη θαμπή, μυσταγωγική αύρα. Βέβαια, ανέκαθεν ήταν ο Δορυφόρος της Μητέρας Γής κι αυτο γιατι η Σελήνη δεν υπήρχε απο πάντα. Μια μέρα είχε γεννηθεί! Και όπως καθε τι που γεννιέται, ετσι και η Σελήνη - ο Καρπός της Ζωής ήταν ζωντανός.

Στη Γή κατοικούσαν όλα τα Θαυμαστα Πλάσματα. Τουλάχιστον όλα όσα επέτρεπαν οι υπάρχουσες φυσικές συνθήκες. Υπήρχε μια τεράστια βιοποικιλότητα και σε αντίθεση με αυτο που πιστεύει σήμερα η ανθρωπότητα, κάθε είδος - οχι μονο ο άνθρωπος - είχε εξελιχθεί! Ολα τα είδη είχαν την εξελιγμένη μορφή τους. Και όλα τα είδη είχαν τους πολιτισμούς τους, που οι αιώνες συγκατοίκησης είχαν ενσωματώσει σ'εναν υπερπολιτισμό μεταξύ των ειδών. Δεν ήταν κανας παράδεισος, ήταν όμως ενας θαυμαστός πολιτισμός πλασμένος απο θαυμαστά πλάσματα.

Εκείνους τους καιρούς το να είσαι άνθρωπος δεν ήταν απαραιτήτως η καλύτερη επιλογή. Υπήρχαν πολλα θαυμαστά πλάσματα και υπήρχε και Μαγεία. Αυτή ήταν που, πλεγμένη απο επιδέξια χέρια και κοφτερά μυαλά, έδωσε ζωή στο Δέντρο της Ζωής. Στην αρχή το Δεντρο της Ζωής ήταν όπως ενα οποιοδήποτε δέντρο - υπέροχο! Στη συνέχεια όμως διαπιστώθηκε οτι το συγκεκριμένο δέντρο μεγάλωνε συνέχεια. Αιώνες πέρασαν μέχρι να σταθεροποιηθεί λίγο η κατάστασή του. Επι χίλιους αιώνες το Δέντρο της Ζωής μεγάλωνε και πύκνωνε τις φυλλωσιές του και παγίδευε ανάμεσα του αιωρούμενη ύλη. Επί χίλιους αιώνες η Μαγεία των Θαυμαστών πλασμάτων της Γής, έτρεφε το Δέντρο της Ζωής. Μέχρι που και σε απόσταση αρκετά μικρότερη απο τη σημερινή, γεννήθηκε ο Καρπός της Ζωής. Μια τεράστια μάζα απο φύλλα, κλαδιά και παγιδευμένη ύλη απο την ατμόσφαιρα της Γής, που έσφυζε απο ζωή! Τα Θαυμαστά Πλάσματα της Γής (ακόμα και τα λιγότερα θαυμαστά όπως οι άνθρωποι) συχνά ταξίδευαν ή πήγαιναν για να ζήσουν στον Καρπό της Ζωής. Το ταξίδι βέβαια κρατούσε πολύ καιρό και μερικές φορές μπορεί να μην έφτανες και ποτέ, αλλά ήταν ενα άξιο ταξίδι. Απολαυστικό και επικίνδυνο. Συχνά-πυκνά έβρισκές και oικισμούς πλασμάτων πάνω στον κορμό του Δέντρου της Ζωής. Τίποτα όμως δε συγκρινόταν με την ανείπωτη συγκίνηση που ένιωθες όταν έβλεπες τον Καρπό της Ζωής. Τίποτα δε συγκρινόταν με τα μαγευτικά τοπία απο ξήλο και χώμα με τις απέραντες κοιλάδες και τα υπόγεια τούνελ.

Η αλήθεια είναι οτι ο κόσμος τότε δε διέφερε αρκετά απο το σημερινό...ας πούμε, όσο θα φανταζόταν ενα πεντάχρονο παιδάκι (ακόμα κι αν ανήκει στο είδος των ανθρώπων). Κι αυτο διότι Εκείνο δεν άργησε να έρθει. Για τη φύση Εκείνου τίποτα δε θα ειπωθεί εδώ διοτι είναι πέρα απο την ικανότητά μου ή τη διαθεσή μου. Θα πω μονάχα οτι η ανθρωπότητα, μικρή και μάλλον αρνητική επίδραση είχε στα γεγονότα που ακολούθησαν την άφηξή Εκείνου. Γενικά θα πρέπει να γίνει κατανοητό οτι οι άνθρωποι κυριαρχούν πάνω στη Γή για σχετικά πολύ μικρό χρονικό διάστημα και μάλιστα οχι με ιδιαίτερες αξιώσεις.

Για αιώνες κράτησε η διαμάχη των Θαυμαστών Πλασμάτων με Εκείνο (που πολλοί άνθρωποι σήμερα θα ονάμαζαν...το Κακό). Τελικά Εκείνο κατάφερε να μολύνει και να διαφθείρει εκείνο το κομματι της Γής που φιλοξενούσε τις ρίζες του Δέντρου της Ζωής. Μαζί με τις ρίζες αρρώστησε και το Δέντρο και άρχισε να ξεραίνεται...

Μια τέτοια σύμφωρα έχει ενα και μόνο συνεπακόλουθο: μίσος και θόλωμα του μυαλού, ακόμα και των πιο θαυμαστών απο τα Θαυμαστά Πλάσματα! Ο Πόλεμος, όπως ονόμαζόταν τότε...απλά και σκέτα...ο Πόλεμος, κράτησε για χιλιετηρίδες σπέρνοντας της καταστροφή παντού. Κάποτε ήρθε η ώρα της Τελικής Μάχης. Η αλήθεια είναι οτι ο προσδιορισμός "τελική" προστέθηκε αργότερα, αφού κανένας δεν είναι δυνατο να γνωρίζει την έκβαση μιας μάχης και γενικότερα το Μέλλον. Έλεγα όμως για την Τελική Μάχη...! Αυτή δόθηκε πάνω στον Κορμό του Δέντρου της Ζωής. Το τι συνέβει εκεί πάνω πιστεύω πως κανένας δε θέλει να μάθει. Αυτό που έχει σημασία είναι πως μετα απο 42 χρόνια συνεχόμενων μαχών, ο ήδη καταπονημένος Κορμός του Δέντρου δεν άντεξε άλλο την αιματοχυσία και τα τα αίσχη και θριμματίστηκε, αποκόβοντας για πάντα τον Καρπό της Ζωής απο τη Μητέρα Γή. Αρχικά αυτό θεωρήθηκε ως μια καλή έκβαση απο τα Θαυμαστά πλάσματα - τα περισσότερα απο τα οποία είχαν πλέον την κατοικία τους στον Καρπό. Το Τέλος όμως δεν άργησε να αποκαλύψει το πρόσωπό του με τον τρόπο που συνηθίζει: Τελεσίδικα! Ο Καρπός της Ζωής, αποκομμένος πλέον απο τις Ρίζες του, άρχησε να ξεραίνεται. Τελικά, μετα απο αιώνες αποσύνθεσης, ο Καρπός απέκτησε μια εικόνα (και απόσταση απο τη Γή) όμοια σχεδόν με τη σημερινή. Πέθανε! Για την τύχη των θαυμαστών πλασμάτων που κατοικούσαν εκεί, κανείς δεν μπορεί να πει κάτι με βεβαιώτητα. Ουτε βοήθησαν καθόλου τα πολύ πρόσφατα Ταξίδια των ανθρώπων στη Σελήνη, όπως ονομάζεται πλέον ο νεκρός Καρπός.

Θα έπρεπε ίσως να ειπωθεί, αν και σίγουρα όλοι το έχεται καταλάβει, οτι το μοναδικό ανώτερο είδος που επιβίωσε της Μεγάλης Καταστροφής ήταν ο άνθρωπος. Βέβαια η Ζωή καθε άλλο παρα σταμάτησε να υπάρχει στη Γή. Τα δάση και οι ωκεανοί της σφίζουν απο ζωντανά πλάσματα, αλίμονο όμως μια σκια μόνο, μια φευγαλέα ανάμνηση απο τα πολλά και θαυμαστά πλάσματα που κάποτε φυλοξενούσε στα σπλάχνα της.
sourfou
IR: I. Καλβίνο
comments in italics by anti-sourfou

Comments
Atron said...

Πάντα θα αναρωτιέμαι αν αυτός που γράφει και αυτός που γνωρίζω προσωπικά είναι το ίδιο πρόσωπο!

Σουρφού παιδί μου, πώς γίνεται ένας κανίβαλος σαν εσένα να γράφει τόσο "ψαγμένα" πράγματα? Ρε μήπως έφαγες κανένα διαννούμενο χθες? :pppp

5:40 AM

sourfou said...

ουγκ!
...μπρρρρΚαντ...

6:30 AM

ΛΙΤΣΑ said...

Πολύ καλό. Εύγε, παιδί μου, sourfou.

7:23 AM

magica said...

μπραβίσιμο
πολύ όμορφο και καλογραμμένο, στο συνδέω με blogspace.gr

7:49 AM

brainsick said...

Ρε σουρφού με κατέπληξες τι να πώ.
Άιντε κανόνισε να πάμε ταξιδάκι με το αστρόπλοιο στον νεκρό καρπό της ζωής,αν το αργήσεις και χειμωνιάσει να σε δώ πως θ'αντέξεις στη ταράτσα με <>

12:23 AM

sourfou said...

Θα ανάψουμε μια μικρούτσική φωτίτσα, που θα χρησιμοποιηθεί επίσης για να ψήνουμε πατάτες με βούτυρο και τα τσιγάρα μας...!!!

Thanx Λίτσα, Magica! :-)

1:11 AM

Sigmund_01 said...

Θαυμαστό κείμενο!

3:45 AM

homelessMontresor said...

Αυτή η ιστορία είναι σαφώς καλύτερη από εκείνη που λέει οτι η σελήνη είναι ενα κομμάτι κεφαλογραβιέρας!

3:52 AM

DCD said...

Γεια σου sourfoκαλβινε!

3:58 AM

Despoina said...

Οπως οι κατσαρίδες που θα είναι οι μόνες που θα επιβιώσουν σε έναν ενδεχόμενο πυρηνικό πόλεμο. Βρε μήπως είμαστε κατσαρίδες και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι; Ή μήπως είμαστε τα αγαπημένα παιδιά του Εκείνου και είμαστε υπό την προστασία του;
Καταπληκτικό κείμενο sourfou.

6:15 AM

sourfou said...

Many thanx to all!

anti-sourfou: ασε ρε λούλη που ευχαριστείς κιολας...κανάς anonymous θα περάσει να σπάσουμε πλάκα!! ;-ppp

12:12 PM

mindstripper said...

Έχουμε κανένα ηρεμιστικό για τον anti-sourfou; (ή καμμιά παντόφλα έστω - δεν επιτρέπεται να τη λέει έτσι στον sourfou, διαμαρτύρομαι) :-P

Θέλω να κρατάω ελπίδες για τα θαυμαστά πλάσματα που κατοικούσαν στον Καρπό. Η Ζωή είναι μεγάλη, δεν μπορεί να μη βρήκαν τελικά κάποιο άλλο Δέντρο, που θα έχει καταφέρει να εξοντώσει μέχρι τώρα Εκείνο, με τη βοήθεια συμπυκνωμένων ποσοτήτων λιπάσματος που ακούει στ' όνομα Αγάπη. ;-)

2:29 PM

Anonymous said...

eimai h periplanomenh suneidhsh twn anonymous. me kalesate kai hrtha

2:55 PM

sourfou said...

Και εγω το ίδιο mind!!!!

@anonymous
Good humour is always apreciated!!!

11:10 AM

Anonymous said...

to allo me to toto to ksereis?

6:43 PM





<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?