Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006

 

Monday, September 04, 2006

Deamon Day


Ο Κλέητον καθόταν στο γραφείο του και κάπνιζε ένα τσιγάρο. Κοίταξε το αυτοκόλλητο απαγορευτικό που ήταν κολλημένο σε εμφανές σημείο. Γέλασε κουρασμένα. Γι'αυτόν τίποτα δεν απαγορευόταν, ειδικά απο αύριο και μετά, σκέφτηκε. Η ώρα ήταν αρκετά περασμένη. Ολα όμως ήταν έτοιμα. Είχε προβλέψει τα πάντα και είχε κάνει όλες τις απαραίτητες κινήσεις, όπως προβλέπονταν απο τις σχετικές αναφορές: Οι εκλογικές κάρτες είχαν μοιραστεί με βάσει τα πληθυσμιακά μοντέλα αφήνοντας μεγάλες μάζες ανθρώπων χωρίς εκλογικά δικαιώματα, οι άνθρωποί του είχαν τοποθετηθεί σε όλες τις θέσεις ζωτικής σημασίας σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες και ο πρόεδρος...ο μελλοντικός προέδρος είχε προστατευτεί με τον πιο άριστο τρόπο...κατι που δεν μπορούσε να πει οτι ίσχυε και για τους αντιπάλους του...όχι του προέδρου...τους δικούς του αντιπάλους! Τα ΜΜΕ, ο μεγάλος του θρίαμβος, είχαν διασπείρει το χάος και τον φόβο σε ολόκληρο τον πλανήτη. Ολα ήταν στην εντέλεια. Χαμογέλασε κουρασμένα άλλη μια φορά και αποφάσισε οτι επιτέλους μπορούσε να ρίξει και αυτός έναν υπνάκο. Αυριο θα ήταν η μεγάλη μέρα, ο προσωπικός του θρίαμβος! Βέβαια, σκέφτηκε, κάποιος που θα ήταν στην απ'έξω, όπως συνήθιζε να λέει ο Τζόννυ ο γείτονάς του δε θα ήταν και πολύ ευχαριστημένος με τις αυριανές εξελίξεις! Τι ξέρουν όμως αυτοί...

Ο Τζόννυ ήταν απο εκείνα τα άτομα που αποτελούν τη χαρά του Κράτους. Είχε φάει όλα τα σκατά που το Κράτος συνηθίζει να σερβίρει στους υπηκόους τους, ακόμα και τον πόλεμο με την πρώην λαϊκή δημοκρατία της Κίνας και παρ'όλα αυτά εξακολουθούσε να είναι καλός πολίτης. Ούτε οι πολλαπλές κακοήθειες που είχε αναπτύξει ο διαταραγμένος οργανισμός του, τρείς μήνες μόλις μετα την επιστροφή του απο εκείνη την καταραμένη περιοχή στα ανατολικά της Ασίας, δεν είχαν ταρακουνήσει τον άμοιρο Τζόννυ απο το λήθαργό του. Κρίμα, σκέφτηκε, διότι αυτό το παιδί είναι πολύ συμπαθητικό. Παράπλευρες απώλειες, σκέφτηκε. Ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος είπε στον εαυτό του και μπήκε στο ασανσέρ.

Μισή ώρα αργότερα έφτασε στο σπίτι. Ενα κομμάτι απο φθηνό ξύλο και χάρμποτ που δύσκολα ξεχώριζε απο το διπλανό του, σκέφτηκε χαμογελώντας. Ήταν η τρίτη φορά που χαμογελούσε σήμερα. Από εδώ και πέρα θα χαμογελούσε περισσότερο, μολις ξεφορτωνόταν αυτο το απαίσιο σπίτι που χρησιμοποιούσε για χρόνια ως προκάλυψη. Στο διπλανό κομματι είδε τον Τζόννυ στη βεράντα να κάθεται στη ξαπλώστρα. Είχε χάσει πολλά κιλά και ακόμα περισσότερα μαλλιά. Παράπλευρες απώλειες σκέφτηκε και το χαιρέτησε. Αυτος απάντησε χαρούμενα...οσο χαρούμενος μπορεί να είναι ενας άνθρωπος σε αυτή την κατάσταση.

Για τον Τζόννυ θα ήταν άλλη μια νύχτα ταλαιπωρίας. Δεν παραπονιόταν όμως, είχε και τα τυχερά του. Ήξερε οτι του έλεγαν ψέμματα οι γιατροί. Η ασθένεια τον είχε καταβάλει τελικά και σύντομα θα έχανε τη μάχη. Το οτι ζούσε και αυτο το γεγονός δε θα μπορούσε να είναι περισσότερο προσωρινό απ'όσο ήταν αυτη τη στιγμή, οφειλόταν καθαρά και μόνο στην...πρώην γερή κράση του οργανισμού. Τον τελευταίο καιρό είχε αποκτήσει αρκετή επίγνωση του εαυτού του και του οργανισμού του. Ο πόνος ήταν πλέον αβάσταχτος και η μορφίνη λίγο βοηθούσε. Οταν όμως τελικά υποχωρούσε, ο Τζόννυ ταξίδευε και έβλεπε πράγματα όμορφα και παράξενα. Και συναντούσε κι άλλους στα ταξίδιά του! Είχε πάρει ήδη τη δόση του και μιας και όλη τη μέρα οι πόνοι δεν είχαν υποχωρήσει καθόλου, περίμενε να έχει μια ήσυχη βραδιά...κάποια στιγμή. Τέλεια σκέφτηκε! Ο κόσμος είναι διαφορετικός το βράδυ...

Δυστυχώς για τον Κλεητον η νύχτα δεν ήταν και τόσο ήσυχη. Οταν επιτέλους ξύπνησε, το βάρος στο κεφάλι του και η κακοκεφιά ήταν εμφανής, εαν υπήρχε κανείς εκεί τριγύρω βέβαια. Θυμόταν οτι έβλεπε εφιάλτες όλο το βράδυ και οι σακούλες κάτω απο τα μάτια του επαρκούσαν για να το αποδείξουν. Κοίταξε το ρολόι του και είδε οτι είχε πάει έντεκα το πρωϊ! Απίστευτο σκέφτηκε! Απο το κολέγιο είχε να ξυπνήσει τέτοια ώρα! Απο το κολέγιο επίσης είχε να τουμπανιάσει το κεφάλι του τόσο πολύ!

Έκλεισε την πόρτα βιαστικά και πήγε να εξασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα. Τι αστείο να ονομάζεται αυτή διαδικασία...δικαίωμα! Καθώς κατευθυνόταν προς το αυτοκίνητο άκουσε το γοερό κλάμα της Λου. Η Λου ήταν η γυναίκα του Τζόννυ. Η Λου ήταν πλέον μόνη της σκέφτηκε...! Ο Κλέητον βρήκε τον εαυτό του έξω απο την πόρτα του γειτονά του. Τι διάολο σκέφτηκε και μπήκε μέσα. Η Λου βρισκόταν στο σαλόνι με τους γονείς της και ενα μάτσο αγνώστους. Αμέσως έτρεξε και τον αγκάλιασε κλαίγοντας με λιγμούς. Παράξενο και ίσως να μην τον πίστευε κανείς αλλά εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο Ορλάντο Κλεήτον λυπόταν πραγματικά. Λίγο αργότερα βρισκόταν στο κρεβάτι του Τζόννυ μαζί με το άψυχο σώμα του ίδιου. Ηταν ξαπλωμένος σε ορθή γωνία με την πλάτη του στον τοίχο. Το προσωπό του, αν και εντελώς αποστεωμένο ήταν γαλήνιο. Ισως ετσι να είναι καλύτερα φίλε ψιθύρισε και πήγε να σηκωθεί. Όρθιος όντας παρατήρησε οτι δίπλα στο νεκρό γείτονά του βρισκόταν ενα κόκκινο σημειωματάριο. Το πήρε και το διάβασε. Ήταν ενα ημερολόγιο...ονείρων. Ο δύστυχος ο Τζόννυ έγραφε τα όνειρά του. Πήγε στην τελευταία εγγραφή. Ηταν χθεσινοβραδυνή...

Στην αρχή ήταν όλα σκοτεινά, πολύ σκοτεινά! Νόμιζα οτι επιτέλους είχε έρθει η ώρα μου! Θα ήμουν έτοιμος άραγε...
Δεν άργησα να καταλάβω οτι τα πράγματα δεν ήταν έτσι. Σύντομα ένιωσα το σώμα μου να συσπάται και μου ήρθε να κάνω εμετό. Ακουσα έναν απότομο ήχο από πίσω μου και μετά όλα άρχισαν να καθαρίζουν. Βρισκόμουν σ'ενα αρχαιοελληνικό ναό. Ηξερα οτι ήταν ο ναός του Απόλλωνα. Στο ναό βρισκόμουν εγώ και άλλη μια παρουσία μπροστά μου στο βάθος του ναού, προς την Ανατολική πλευρά. Εκανα ένα βήμα και αμέσως βρέθηκα μπροστά στην παρουσία. Ηταν ενας άνθρωπος...


Πρέπει να πάω στο εκλογικό κέντρο!!!!!! Σκέφτηκα σχεδόν απελπισμένα. Κοίταξε το ρολόι του...σχεδόν δώδεκα!

Τσέπωσε το σημειωματάριο και έφυγε βιαστικά. Υποσχέθηκε στη Λου οτι θα περάσει το απόγευμα και εξαφανίστηκε. Καθώς οδηγούσε, σκέφτηκε οτι η νέα γέφυρα θα έχει πήξει απο την κίνηση και προτίμησε να πάει με την παλιά στην αντίπερα όχθη που βρισκόταν η πόλη. Οταν έφτασε, η παλιά γέφυρα είχε σηκωθεί για να περάσει κάποιο πλοίο. Ανοιξε το κόκκινο σημειωματάριο...

Δε μπορούσα να διακρίνω καλά τα χαρακτηριστικά του, ένιωθα όμως μεγάλη οικειότητα μαζί του. Αυτό ήταν ένα καλό σημάδι! Τον χαιρέτησα και μου απάντησε με το χέρι του. Αμέσως τον ρώτησα ποιός ήταν και αυτος αποκρίθηκε οτι δεν είχε σημασία ποιός ήταν. Σημασία είχε αυτο που είχε να μου πεί. Αν και - εξακολούθησε - ίσως ούτε αυτό να έχει κάποια σημασία στην περίπτωσή μου. Τον ρώτησα τι εννοούσε και αυτός μου γύρισε την πλάτη. Επέμεινα και τον ρώτησα ποιό ήταν αυτο το σημαντικό πράγμα που είχε να μου πεί. Ο Κόσμος θα αλλάξει απο σήμερα ξέρεις, μου είπε, αν και αυτό ελάχιστα πρέπει να σε απασχολεί πλέον.

Η μπάρα ανέβηκε και το φανάρι αναψε, οπότε ο Κλέητον συνέχισε το δρόμο του. Δεν είχε καθόλου κίνηση και αυτό τον παραξένεψε. Τώρα που το σκεφτόταν δεν είχε δει ούτε ενα αυτοκίνητο στο δρόμο! Πολύ παράξενο σκέφτηκε. Χωρίς καθόλου κίνηση δεν του πήρε πάνω απο 15 λεπτά να φτάσει στο εκλογικό κέντρο. Πάρκαρε και κατευθύνθηκε προς το παλιό δημοτικό σχολείο που εξυπήρετούσε τις εκλογικές ανάγκες της περιοχής. Κανείς δεν ήταν εκεί! Μπήκε μέρα και έστριψε αμέσως αριστερά που ήταν η πρώτη κάλπη. Εκτός απο τους δυο σαστισμένους άνδρες της εφορευτικής, δικοί του άνθρωποι χωρίς αμφιβολία, δεν υπήρχε κανείς!!!

Τι στο διάολο συμβαίνει εδώ?? Ρώτησε αγανακτησμένος ο Κλέητον.
Εεεε...κύριε Κλέητον....κοιτάχτε....
Τι να δώ ΡΕ!! Τι συμβαίνει???!! Ούρλιαξε αυτη τη φορά.
Κοιτάχτε παρακαλώ και του έδωσαν ενα φυλλάδιο με κάμποσες σελίδες. Ήταν ο κατάλογος με τους ψηφοφόρους και εκτός απο δυο ονόματα, κάνένα άλλο όνομα δεν είχε σβηστεί.
Απ'όσα γνωρίζουμε, το ίδιο ισχύει και στ'άλλα εκλογικά κέντρα της περιφέρειας, κύριε Κλέητον! Δεν είχε ψηφίσει κανείς!!!
Πέταξε τη λίστα κάτω και έφυγε τρέχοντας. Ακολούθησε την 4η λεωφόρο και στον Διαμαντένιο λόφο έστριψε δεξιά. Μπήκε σ'εναν χωματόδρομο που θα τον οδηγούσε στην έπαυλη Ορλάντο. Παράτησε το αυτοκίνητο όπως-όπως και έτρεξε στον κήπο. Δεν μπόρεσε να μην παρατηρήσει το παλιό τζιπάκι Niva που ήταν σταθμευμένο στην εξώπορτα. Η Μαρία σκέφτηκε και έσφυξε τα δόντια του...

Η Μαρία ήταν η αδελφή του Κλέητον. Το μάυρο πρόβατο της οικογένειες όπως όλοι οι συγγενείς του θα βιαζόντουσαν να προσθέσουν. Η Μαρία είχε παρατήσει τη Νομική και είχε γραφτεί στην Καλών Τεχνών. Μετά την αποφοίτησή της είχε δουλέψει στην GreenPeace για λίγο, θέση που επίσης εγκατέληψε λίγο αργότερα. Τελικά τα παράτησε όλα και έφυγε για το Μεξικό οπου πέρασε 10 χρόνια σχεδόν με τους γιγενείς ινδιάνους της περιοχής Τσιάπας, μελετόντας τις αρχαίες δυσειδαινομίες τους. Τελικά είχε παντρευτεί τον Κάρλο, ντόπιο ινδιάνο και δεξί χέρι του Μάρκο, του αρχηγού των στασιαστών Ζαπατίστας. Η Μαρία έλεγε οτι ο Κάρλο ήταν ενας πανίσχυρος μπρούχο των αρχαίων ινδιάνικων παραδόσεων. Τι ηλίθια θεέ μου είχε σκεφτεί. Είχε και ενα παιδάκι με τον Κάρλο, τον Παμπλίτο...το πιο αντιπαθητικό παιδάκι του κόσμου, όπως θα έλεγε και ο πατέρας του Κλέητον, Ορλάντο. Θα πρέπει να σημειωθεί οτι η οικογένεια του Κλέητον είχε μια ηλίθια και άκρως δυσχρηστη παράδοση να ονομάζει όλα τα αρσενικά παιδιά της Ορλάντο. Ηταν ενα ωραίο και δυνατό όνομα έλεγε ο πατέρας του. Ηταν μια μαλακία σκεφτόταν ο ίδιος. Και για να ξεφύγει απο αυτή, είχε πείσει τους πάντες, ακόμα και τον πατέρα του να το φωνάζουν με το επίθετό του: Κλέητον.

Μπήκε μέσα βιαστικα και...στήλη άλατος! Εαν ήταν μόνο η απίθανη αμφίεση του πατέρα του, σαγιονάρα, κοντό παντελονάκι και ανοιχτό λουλουδάτο πουκάμισα σε κόκκινες αποχρώσεις, δε θα του έκανε εντύπωση. Το μυαλό του ανθρώπου φιραίνει όταν γεράσει και ο πατέρας του ήταν πολύ μεγάλος...απ'όλες τις απόψεις. Δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του όμως ο Κλέητον. Ακριβώς μπροστά του καθόταν ο πατέρας του με το μικρό Παμπλίτο στα πόδια του και απο ενα ασύρματο joypad στα χέρια. Είχαν αποχαυνωθεί και οι δύο μπροστά στο playstation παίζοντας Call of Duty!

ΠΑΤΕΡΑ! Τι συμβαίνει εδώ???
Κλέητον παιδί μου καλως όρισες! Κάτσε, είπε ο Ορλάντο χωρίς καν να γυρίσει το βλέμμα του. Ο Κόκκινος Στρατός προελάβνει χάρη στον μικρό εδώ πέρα! Σύντομα θα διώξουμε τους φασίστες απο το Κούρσκ!
Αδύνατον, σκέφτηκε ο Κλέητον, πρέπει να ονειρεύομαι...
ΠΑΤΕΡΑ το ξέρεις οτι σήμερα είναι οι εκλογές???
Ντα, απάντησε ο πατέρας του.
Ξέρεις τι έχει συμβεί????
Ντά, απάντησε ο πατέρας του.
.......
Πατέρα πήγες να ψηφίσεις?????
Οχι και εσύ πήγες καθυστερημένα...ετσι δεν είναι Κλέητον?? Εσύ ποτέ δεν καθυστερείς...ετσι δεν είναι Κλέητον???
.......

Ο Κλέητον έκατσε στην καρέκλα που ήταν δίπλα του και έπιασε το κεφάλι του. Τον βασάνιζε ενας φοβερός πονοκέφαλος. Εκείνο το πρωί είχε ξυπνήσει στις 8:30 όπως κάθε μέρα, θυμήθηκε και ένιωθε το μυαλό του οτι ήταν σα ζελέ. Δεν άντεχε στην ιδέα να σηκωθεί απο το κρεβάτι....
ΜΗΝ ΠΑΣ ΝΑ ΨΗΦΙΣΕΙΣ!!!!!!
Πετάχτηκε όρθιος ταραγμένος. Ο πατέρας του τον κοίταζε στα μάτια. Είχε θυμηθεί τι όνειρο έβλεπε χτές το βράδυ....
Ποιος ήταν αυτός πατέρα?
Ποιός Κλέητον παιδί μου?
ΑΥΤΟΣ στον ύπνο μου!!! Τι στο διάλο γίνεται εδω πέρα!!!! Μας έχουν στήσει παγίδα!!!
Ποιοι παιδί μου?
ΑΥΤΟΙ!!!!!
Ποιοι Κλέητον...? Ξέρεις ποιος ήταν Κλέητον...έτσι δεν είναι....?
ΓΚγκγκγκγκρρρρααααααααΑΑΑΑΑ!!!! Ο Κλέητον είχε χάσει τον έλεγχο! Ούρλιαζε σα μανιασμένος και έσπαγε οτι έβρισκε μπροστά του. Δεν παρατήρησε το μικρό κόκκινο σημειωματάριο του Τζόννυ που έπεσε απο την τσέπη του. Τοτε ο μικρός Παμπλίτο σηκώθηκε απο τον καναπέ και το σήκωσε στα χέρια του. Ανοιξε στη σελίδα που προηγουμένως είχε τσακίσει ο Κλέητον και διάβασε σπαστά....

....Και θα αλλάξει μ'έναν εντελώς απροσδόκητο τρόπο. Οχι με κάποια επανάσταση. Ούτε με βία. Ολα αυτά οδηγούν στα χειρότερα. Ο Κόσμος θα αλλάξει με τον τρόπο που αλλάζει εδω και εκατομμύρια χρόνια. Θα αποκατασταθεί μια νέα ισορροπία, αναίμακτη και σταθερή. Την ισορροπία δεν μπορείς να τη νικήσεις ξέρεις. Μπορείς να τη μετατοπίσεις, οχι όμως να την καταστρέψεις. Τον ρώτησα ποιος ήταν και τοτε μου απάντησε: Είμαι Εσύ, είμαι ΟΛΟΙ! Επέμεινα: Εισαι το συλλογικό συνειδητό μήπως? Θα μπορούσες να το πεις και ετσι μου απάντησε. Είμαι το μπουχτισμένο συλλογικό συνειδητό της ανθρωπότητας. Είμαι ΕΣΥ κατα βάση. Δηλαδή όλοι οι άνθρωποι αυτού του πλανήτη σε βλέπουν σήμερα...αυτή τη στιγμή??? Ναι απάντησε κοφτά, Εσένα όμως δεν πρέπει να σε απασχολούν αυτά τα πράγματα. Αυτά είναι για την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Εσύ είσαι έτοιμος για κατι άλλο, μου είπε και σήκωσε τα χέρια του ψηλά με τον πιο δραματικό τρόπο! Όλα μαύρισαν γύρω μου. Ενιωσα το χώρο να καμπυλώνει και τις αισθήσεις να παραμορφώνονται. Βρισκόμουν στην Άβυσσο! Ηρθε η ώρα να διαβείς την Αβυσσο Τζόννυ, μου είπε ή να χαθείς για πάντα μέσα της και χωρις να χάνει χρόνο με πήρε απο το χέρι και μου έδειξε την Αβυσσο. Και τότε Ειδα! Ειδα οτι απο την αρχή βρισκόμουν στην Άβυσσο, απο τοτε που άρχισα να μαθαίνω πράγματα και να αποκτώ Γνώση. Είδα όλη μου τη ζωή να βουρλίζομαι και να τσακίζομαι στις κοφτερές πλαγιές της Αβύσσου αδυνατόντας να Κατανοήσω αυτά που ήδη ήξερα! Είδα τα πάντα και είδα και την Εξοδο. Εκεί, μου είπε. Μέχρι εδω μπορώ να σε φέρω. Την Έξοδο μονον εσύ μπορείς να τη διαβείς...αν τα καταφέρεις...! Εκανα αμέσω δυο βήματα μπροστά και σταμάτησα. Κοίταξα πίσω αλλά δεν υπήρχε πια η μορφή! Υπήρχε μια καφέ ορθογώνια επιφάνεια. Επέστρεψα στην αρχική μου θέση και...διαπίστωσα οτι τόση ώρα κοίταζα σ'ένα καθρέφτη και η καφέ επιφάνεια ήταν το πίσω μέρος του καθρέφτη!!! Τοτε πήρα την απόφαση και χωρίς δεύτερη σκέψη πέρασα την Έξοδο.
Η ώρα είναι 5:45. Θα ξημερώσει σε λίγο, οχι όμως για εμένα. Εγώ τελείωσα το Ταξίδι μου.


Το βράδυ βρήκε τον Κλέητον να καπνίζει το τελευταίο του τσιγάρο σ'ενα παγκάκι στο πάρκο. Η αποχή απο τις εκλογές είχε φτάσει στο 95% σε όλα τα εκλογικά διαμερίσματα του πλατήτη. Η πόλη ήταν άδεια και σκοτεινή. Μάλλον ήταν ο μόνος άνθρωπος που είχε μείνει εκεί. Ειχε δει νωρίτερα τα καραβάνια των ανθρώπων με τα κεριά και τους πυρσούς στα χέρια να χάνονται στο κοντινό δάσος όπου και θα διανυχτέρευαν. Ηταν μια παράξενη γιορτή ή κατι τέτοιο, δεν είχε σημασία, δεν καταλάβαινε έτσι κι αλλιώς. Ακόμα και μερικά δευτερόλεπτα πριν πεθάνει, Ο Κλέητον δεν κατάλαβε τι είχε συμβεί. Ποτε δεν είχε καταλάβει στο παρελθόν, ούτε και τώρα κατάλαβε τιποτα. Ισως την επόμενη φορά...

sourfou


Comments

Atron said...

Πες μου ότι δεν είναι απλά μυθηστόρημα και πως η μέρα αυτή έρχεται! :p

1:28 AM

sourfou said...

sourfou:ετσι θέλω να πιστεύω κι εγώ...

anti-sourfou:ειναι απλά μυθιστόρημα!

1:34 AM

sorry_girl said...

sourfίστηκα!!

5:14 AM

The Motorcycle boy said...

Kαμιά μέρα δεν έρχεται από μόνη της.

5:54 AM

Comment Deleted

This post has been removed by the blog administrator.

11:05 AM

Comment Deleted

This post has been removed by the blog administrator.

6:41 PM

sourfou said...

Κι εγω καταγγέλω οτι σε στέλνω να πας να γαμηθείς και δεν πας! Πάρε άλλο ενα delete!!! ;-p

1:54 AM

anti-sourfou said...

Ειμαι το alter ego σου και δε μπορεις να με ανεχτεις! Παρε αλλο ενα comment!!! ;-p

12:34 PM





<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?